Liefde en politiek - Zingevingsvacuüm
Het is dus principe mogelijk dat veel mensen een bepaalde waarde delen, maar dat dit zich niet vertaalt in het aanvaarde beeld van gedeelde normen en waarden, in de cultuur van een land. Ik vermoed dat dit bij ons het geval is met waarden die over geestelijke ontwikkeling gaan. Ik beweer dus eigenlijk dat er veel meer draagvlak is voor 'spirituele waarden' als maatschappelijke waarden, dan je zou afleiden van de aandacht ervoor in bladen, op t.v. etc.
In onze cultuur wordt het nastreven van geestelijke doelen als iets strikt persoonlijks gezien. Geestelijke doelen zijn het domein van religie of filosofie en voor sommigen spiritualiteit. Deze domeinen zijn te zweverig en te ‘persoonlijk’ om er een maatschappelijke programma op te baseren. Liever geen zweverij in de politiek! Laten we het hebben over inkomensplaatjes of veiligheid. Door het ontbreken van dit besef, dat wil zeggen over het belang van geestelijke groei, is er een zingevingvacuüm in onze politiek en samenleving. Onder geestelijke groei schaar ik ook psychologische inzichten.
Dit vacuüm uit zich bijvoorbeeld in een gebrek aan discussie over de psychologische kwaliteiten van leiders. Hoewel velen constateren dat Trump en Baudet narcisten zijn, wordt de schade die aangericht wordt door narcisten in de politiek en in het bedrijfsleven, niet als een maatschappelijk probleem gezien.
Ooit heb ik een aantal gesprekken gevoerd met een coach. Tijdens de gesprekken viel mij zijn belezenheid op. Ik vroeg hem om mij titels te geven waarvan hij dacht dat ze bij mijn zoektocht aan zouden sluiten en één daarvan was, het eerder genoemde ‘The road less traveled’, geschreven door Scott Peck. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het blijkt in de VS een klassieker te zijn, voor het eerst verschenen in 1978. De titel deed mij denken aan een ander boek, namelijk ‘Dit land kan zoveel beter’, dat Wouter Bos schreef in 2006. Ik zocht het op en inderdaad citeert Wouter op p. 10-11 het beroemde gedicht van Robert Frost: ‘the road not taken’. Dit gaat als volgt:
The road not taken
Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less travelled by,
And that has made all the difference.
(klik hieronder op next>> voor het vervolg van dit blog)
-
dinsdag, 13 augustus 2019Hallo Evert, Je verhaal is veel te lang om te reageren. Terwijl ik lees denk ik regelmatig: 'nee, dit kan anders' maar dan komt alweer de volgende zin. Zo vergaat me de lust. Maar misschien is de volgende man (van internet) een gesprekspartner voor je?
'Roy Dings is promovendus Cognitiefilosofie aan de Radboud Universiteit. Hij houdt zich bezig met de filosofie van psychiatrie en psychologie. Hierbinnen doet hij vooral onderzoek naar het ‘zelf’. Hoe ervaren wij onszelf, waarom kan ons zelfbeeld soms problematisch zijn en welke rol spelen emoties en zelfbedrog hierbij?' -
maandag, 12 augustus 2019Mooi verhaal, Egbert. Het lijkt me leuk on hoer binnenkort over door te praten.
Ik heb wel enkele kanttekeningen, waarvan ik er één hier zal noemen: Mbt je stelling over de geestelijke versus materiële rijkdom vind ik dat je iets te weinig rekening houdt met de piramide van Maslow...
Robert

Heel mooi Egbert, mooi gedicht en mooie definitie van liefde door Scott!