Egbertale

Over zingeving en waarachtigheid

  • Home
    Home Hier kunnen alle blogberichten op de hele site gevonden worden.
  • Tags
    Tags Toont een lijst met tags die in de blog gebruikt zijn.
  • Inloggen
    Login Inlogformulier

Dankjewel hazenlip! - Kwetsbaar confronteren 1 - Emotionele shut-down

op
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 4071
  • Afdrukken

Pagina 2 van 2

En nu de balk in mijn eigen oog. Hoe zit het dan met mijn grens en welke angsten horen daarbij?

Mijn eerste grens is het gevoel dat er een vervormd beeld gespiegeld wordt. Daarachter zit de wens om gezien te worden, om erkend te worden als waardevol mens. Ik kan het bovendien slecht hebben als er een conflict ontstaat en mensen doen alsof het ze koud laat, het gesprek uit de weg gaan, of mijn uitgestoken hand negeren. Dan voel ik me machteloos en vernederd. Ook dat voelt voor mij als een grens. Eén van mijn angsten is niet zozeer het verbreken van een relatie, maar het verlies van emotioneel contact.

Dia1

Vaak hangen onze grenzen, maar ook onze waarden en angsten samen met ervaringen uit de kindertijd. Ik neem mijn eigen ervaringen even als voorbeeld, maar ik denk dat mijn ervaringen en angsten niet uitzonderlijk zijn. Ik heb een hazenlip en mijn ouders waren bang dat ik daarmee gepest zou worden. Het tonen van boosheid werd bij mij aangemoedigd, vooral door mijn vader. Het hielp me om voor mezelf op te komen, en het heeft gewerkt. Ik ben nooit bang geweest voor confrontaties. Dankjewel hazenlip! Maar de keerzijde is dat ik misschien te snel boos word.

Mijn moeder was meer van het harmoniemodel. Als ik aangaf dat iets me niet zinde, dan kon haar reactie zijn dat ze mijn gedrag vervelend vond, zeker als het over haar ging. Waarom deed ik zo akelig? Ze ging daarover piekeren en dat kostte haar haar nachtrust. Waarop ik gefrustreerd reageerde, omdat ze niet bereid was om te luisteren naar mijn behoeften. Ik voelde me niet erkend, niet gezien als waardevol mens, wiens gevoelens het waard zijn om nota van te nemen. Ik voelde me machteloos en vernederd: ik deed er niet toe.

Ik las dat sommigen mensen een soort emotionele shut-down ervaren als de emoties in een ruzie te hoog oplopen. Ze kunnen dan niet meer reageren en sluiten zich af voor elke communicatie. Ik vermoed sterk dat dit ook bij mijn moeder wel gebeurde. In ons gezin was het tonen van boosheid dus niet taboe, maar er werd ook niet heel constructief mee omgegaan.

Achter mijn grens van erkend willen worden en contact willen houden, zit ergens ook angst om er niet toe te doen, angst voor vernedering.

Terug naar het conflict met mijn vriendin. Wat heb ik geleerd van mijn ‘duikexpeditie’? Omdat ik soms snel boos kan worden, en ook niet bang ben voor de boosheid van anderen, begrijp ik misschien niet wat mijn boosheid met de ander doet. Misschien voelt dat voor sommigen als een vernedering. Iemand die zich vernederd voelt, wil met gelijke munt terugbetalen, kan ik uit ervaring beamen. Dat betekent dat zij zullen reageren op een manier die ik als vernederend ervaar, zoals bijvoorbeeld mijn uitgestoken hand negeren. Dat betekent dat ook mijn angst voor vernedering ervoor zorgt dat ik vernederd wordt, een self-fulfilling prophesy.

(wordt vervolgd)




Laatst aangepast op
  • Gast
    lisa vrijdag, 21 februari 2020

    Wat een openhartige diepzeeduik - expeditie Egbert.
    Confronterend, jawel en veilig tegelijkertijd. Mooi!

    Een onderwerp/insteek wat zeer uitnodigend werkt op mijn mindset. Hoofd en hart raken beiden tegelijkerijd aangesproken.....
    de danks kan beginnen, maestro...music please ;-)

    Antwoord Annuleer
  • Egbert Oldenboom
    Egbert Oldenboom zaterdag, 22 februari 2020

    Ik ben benieuwd Lisa!

Laat uw reactie achter

Gast
Gast zaterdag, 21 november 2026