Kort geleden zag ik een video van Amy Webb over dating. Amy Webb is een slimme en succesvolle Amerikaanse carrièrevrouw, die tot voor kort niet zo succesvol in de liefde was. Totdat zij dat op professionele wijze aanpakte en ze doet daarvan op hilarische wijze verslag in deze video.
Voor wie geen zin heeft om de hele video te bekijken: haar aanpak bestond grofweg uit twee onderdelen: eerst analyseerde ze het aanbod op de datingsites en ontwierp een benadering die uit de aanwezige producten (vrijgezelle mannen) zo goed mogelijk het product filterde dat zij zocht. Vervolgens analyseerde zij de concurrerende vraag (andere vrouwen) en destilleerde de eigenschappen die deze vrouwen blijkbaar aantrekkelijk maakten in de ogen van mannen. Gewapend met die kennis maakte zij een profiel van zichzelf en een selectieprocedure voor het product en voila: ze vond 'm, trouwde 'm, kreeg een kind en leefde nog lang en gelukkig.
De presentatie is inspirerend en ze heeft veel humor, maar eerlijk gezegd lijkt me een relatie met deze vrouw de hel op aarde. Maar dat zou helemaal wederzijds zijn, want ik voldoe in vrijwel geen enkel opzicht aan haar criteria. Bovendien mist zij volgens mij het belangrijkste criterium dat hoort bij een succesvolle relatie: zijn de partners in staat elkaar te helpen leren fietsen? Want een succesvolle match is wat anders dan een werkende relatie.
Anyway, ze zette mij aan het denken. Naast die jaloersmakend goede presentatie, zit er ook een interessante boodschap in haar verhaal. Zij doet namelijk geen enkele concessie aan haar doel, het vinden van de meest geschikte huwelijkskandidaat, hoewel haar omgeving roept dat ze te kieskeurig is. Maar wat ze wel doet, is leren van haar ervaringen om dat doel te bereiken en ze is heel flexibel in het gebruiken van haar instrumenten. Zo analyseert ze het woordgebruik van populaire vrouwen op datingsites en ze komt tot de conclusie dat het vooral positieve woorden zijn die werken, zoals ‘fun’, ‘enjoy’, ‘love’ etc. Dat lijkt wat oppervlakkig. De conclusie die ze echter trekt is niet dat mannen zich vooral aangetrokken voelen tot oppervlakkige vrouwen, maar dat mannen reageren op ‘benaderbare vrouwen’.
Dat is een les die ik op een andere manier wel kan toepassen. Bij het schrijven van deze blogs zit ik met het dilemma dat ik graag over wat filosofische onderwerpen schrijf, maar dat ik natuurlijk ook graag een publiek heb. Maar een publiek vind je sneller bij het schrijven over wat vrolijker, positieve en vooral korte verhaaltjes. Het antwoord is misschien dat ik niet dat doel op moet geven, maar dat ik creatief moet zijn in het toepassen van middelen die leiden naar dat doel. Bijvoorbeeld door ook blogs te schrijven met een lichtere toon. Zoals deze. Bedankt Amy, voor deze les!